30

مگه "بامداد خمار" رو تو نوشتی که من نمیتونم تمرکز کنم و بخونمش؟ که هر صفحه که میخونم تصویر تو میاد تو ذهنم. تصویر اون روز هایی که برام تعریف می کردی که تا فلان فصلش رو خوندی و می گفتی داستانش چیه و چقدر بد که من اصلا یادم نمیاد چی بود داستانش و حرفات...یادم میاد اون روز ظهر وقتی تو خط اتوبوس بودم و جا نبود بشینم و به زور تعادل خودمو حفظ می کردم تو داشتی باهام حرف می زدی و میگفتی بالاخره تمومش کردی و می گفتی که چقدر پای این داستان اشک ریختی. می گفتی خیلی قسمت هاش تو رو یاد خودت میندازه. می گفتی این کتاب اول دست مادر بزرگت بوده و بعد مادرت و حالا تو توی سن 19 سالگی اونو خوندی. می گفتی کتابه داغون شده. می گفتی مهسا این کتاب رو بخون. من می گفتم تو کتاب خودتون رو بده برای من! می گفتی نمیشه که مهسا...

بعد از سه سال رفتم خریدمش... بعد از چهار سال تازه امروز شهامت کردم و شروع کردم بخونمش که اونم به لطف تو با هر صفحه ش یاد تو و تمام اولین تابستونی که با هم بودیم می افتم.

بابک؟ تو آناکارنینا رو خوندی؟ یا انداختیش دور؟ اگه هنوز نخوندیش و داری میخونیش یاد من نمی افتی؟ اون امضام و جمله ای که اولش برات نوشته بودم باعث دلتنگی ت نمیشه؟

افتخارم این بود که با آدمی مثل تو دوست بودم. که یادگاریایی که برای هم گذاشتیم کتاب بوده و شعر و موسیقی و هنر...

+ باید برات یه کراوات بگیرم! کت شلوار بدون کراوات نمیشه که. میگم انگار تو عکست یه چیزی کمه ها؟ نگو کراوات بود! باید برات یه کراوات بگیرم و خودم اولین بار ببندم برات! روی پاشنه پام بایستم تا قدم یه ذره بلند تر شه! احتمالا بخندی و بگی نمیخواد مهسا جانم! خودتو اذیت نکن اینقدر! و من گیر بدم که نه تقصیر توئه اینقدر قدت بلند شده! وگرنه من خیلیم نرمالم! بخندی و سر به سرم بذاری! بگی در عوض از پهنا دو برابر منی! و من جیغ بزنم و قهر کنم! کاری که هیچوقت نکردم ولی پیش تو اوضاع فرق داشت... مجبورت کنم بشینی تا این بار قد من کمی بلند تر شه و بتونم کراواتت رو گره بزنم... باید برات یه کراوات بگیرم!

من یک دخترم...