22

یعنی این مادر من باید گند همه چی رو دربیاره. آدم رو خسته میکنه. میگم بسه دیگه میدونی چند ساعته اینجا نشستیم؟؟؟ میگه یه ربع دیگه :| میگم خسته م بریم بسه. میگه کی مجبورت کرد بیای؟ :|

باید امروز بریم بازار و من یه چیزی بخرم. ینی چی آخه اومدم سفر زیارتی فقط؟؟ همشون برن خرید منو نبرن. منم انگشتر و سنگ و گردنبند میخوام.

علاوه بر اینکه خودم اصلا محبت کردن به مادرم رو بلد نیستم و نمیخوامم بلد باشم، وقتی دخترایی رو می بینم که زیادی لوس بازی درمیارن و فدای مامانشون میشن حالم به هم میخوره. فرنوش که یک سال از من کوچیکتره و مادرش، مادر بزرگ منه، یه جوری با مامانش حرف میزنه که حالم بد میشه. آخر تلفنش میگه می بوسمت عزیز دلم:| میره و میاد میگه دلم واست یه ذره شده مامان. من هیچوقت نمیتونم اینجوری باشم. و حتما بچه خودمم اینجوری نمیشه. چون من محبت مادری بلد نیستم. میشم یه مامان عصبی بداخلاق که همیشه ناراضیه. چه بد که اینجوری م...

دلم میخواد از تو بنویسم. از اینکه اینقدر شاعرانه بودی که تا ابد فکر کنم هیچکس دیگه شبیه تو نمیشه. هیچکس شبیه تو "عشق" نمیشه. با اون ظاهر و قیافه و تیپ که اصلا شبیه جوونای امروز نبود. که دغدغه ش مدل موها و فلان پیرهن و فلان تیپ نبود. مثل جوونای زمان شاه بودی. یا نه. یه چیز کلاسیک تر. وقتی می نوشتی. وقتی سیگار می کشیدی ولی نه مثل خیلیا بخاطر پز و کلاس. تو خوب بودی. دوست داشتنی بودی. ولی نمیتونم مثل قدیم به بغل کردنت فکر کنم. رنگ اون دختر... پررنگه... یه سیاه پررنگ که تو رو تاریک کرد توی چشمم... که نتونم بهت با مهر فکر کنم... چقدر بد که هی فکر میکنم من حتما زشت بودم... من حتما زیادی پر حرف بودم... من حتما بد هیکل بودم... با اینکه گفته بودی مهسا خوشگل بود... گفته بودی ماه رو خیلی دوست داری... گفتی همیشه بهت آرامش میداده... میدونی؟ فکر کردن آدم رو خسته و رنجور میکنه...

من یک دخترم...